پس تا میتوانی خر باش ، تا خوش باشی ...

-----------------------------------------------------------

آزادی در ایران نزدیک به مطلق است ! دليل آن هم اينكه مي بينيد هر چه مي خواهند مي گويند و خيال شان از تعقيب راحت است!!

کتابي که دو روزه دست گرفتم اسمش "زيباي تنها " به تاليف آقاي محمود طلوعي هست ... سرگذشت و سرنوشت غم انگيز ثريا اولين و آخرين عشق شاه...براي کساني که مثل من ، هم دوست دارن تاريخ بخونن هم يه رمان عشقي اين کتاب هر دوتا نياز و ارضا ميکنه...مخصوصا تصاوير آخر کتاب که زيبايي ثريا رو به رخ همه ميکشه ...

با خوندن اين کتاب دلم به حال ثريا خيلي سوخت و از شاه متنفر شدم !!!

يه قسمت هايي از اين کتاب خيلي برام جالب توجه بود و اون روايت ملکه ثريا از يه مهموني بالماسکه است ...

طبق تعريف ويکي پديا بالماسکه (Bal masqué) ‏ نوعي مراسم جشن است که در آن مدعوين با لباس مبدل و نقاب در آن شرکت مي‌کنند. از ويژگي‌هاي جشن بالماسکه شناخته نشدن افراد شرکت کننده در آن است.
ميهماني‌ها و مراسم بالماسکه، داراي اصالتي تاريخي در قاره اروپا است و ريشه‌هاي آن به سده‌هاي ميانه بر مي‌گردد.

يکي از شخصيت هايي هم که درباره اش صحبت شده مادام دوپمپادور است که معشوقه زيباي لوئي پانزدهم است که در زمان حيات خودش از بانفوذترين زنان فرانسه بوده و رسوايي هاي زيادي هم به بار آورده !

اين هم روايت ملکه از اين مهماني :

""مي خواستم در تالار پذيرايي جديد يک مهماني بالماسکه ترتيب بدهم ، ولي شاه با برگزاري اين مهماني در کاخ اختصاصي مخالفت نمود و پيشنهاد کرد کاخ والاحضرت اشرف براي اين کار در نظر گرفته شود.

صحنه هاي جالب اين بالماسکه هنوز در خاطرم مانده است : شاه تصميم گرفته بود در لباس شير در اين مهماني حاضر شود و من هم ميخواستم خود را به شکل مادام دوپمپادور در بياورم. 

پيش از برگزاري بالماسکه فکر شيطنت آميزي به سرم زد و يکي از خانمهايي را که براي شرکت در اين مهماني دعوت شده بود خواستم و به او گفتم : من در مجلس لباس مادام دوپمپادور را خواهم پوشيد ، من اين راز را  فقط به تو ميگويم ، مبادا در اين مورد با کسي صحبت کني !

او به من قول داد اين راز را با کسي در ميان نگذارد ، ولي من ميدانستم که کمتر زني ميتواند رازي را در خود نگاه دارد ، و اطمينان داشتم که آن زن درباري ، براي خودنمايي و خودشيريني ، اين راز را با يک يا چند تن ديگر در ميان خواهد گذاشت و آنها هم اين راز را به ديگران منتقل خواهند کرد و بسياري از مهمانان بالماسکه خواهند دانست که مادام دوپمپادور همان ملکه ثرياست !

براي شرکت در بالماسکه من دو لباس انتخاب کرده بودم . يکي همان لباس مادام دوپمپادور که تابلوهاي معروفي در همين لباس از او کشيده شده است و تقليد آن چندان دشوار نبود و ديگري لباس آهني ژاندارک قهرمان ملي و مبارز معروف فرانسه . شب قبل از مهماني يکي از زنان درباري را که تقريبا هم قد و قواره من بود را خواستم و به او گفتم : من لباس مادام دوپمپادور را براي خودم انتخاب کرده بودم ، ولي حالا تصميم را عوض کرده ام ، فکر ميکنم اين لباس بيشتر برازنده ي شما باشد ، حاضرم آن را به شما امانت بدهم .

آن خانم که زن شوخ و شنگي هم بود و خيلي بهتر از من ميتوانست در نقش مادام دوپمپادور ظاهر شود با خوشحالي لباس را از من گرفت و در بالماسکه بيش از همه جلب توجه ميکرد. من لباس آهني ژاندارک را پوشيدم  و شاه در هيبت شير در اين مجلس ظاهر شد . اين راز يعني پوشيدن لباس ژاندارک را به کسي نگفته بودم و به همين جهت تنها و منزوي در گوشه اي از سالن پذيرايي ماندم و جز دو سه نفري کسي سراغ من را نگرفت.

اما آن خانم درباري که در نقش مادام دوپمپادور ظاهر شده بود بيش از همه ي زنان حاظر در مجلس مورد توجه قرار گرفته بود و مردان از شير مجلس (شاه) تا ديگران پروانه وار به دور او ميچرخيدند و در تقاضاي رقصيدن با او نوبت گرفته بودند . همان طور که پيش بيني کرده بودم آن راز مگو  را ، اگر نه همه ، بسياري از مهمانان مجلس ميدانستند و تصور ميکردند که مادام دوپمپادور همان ملکه است .

مرداني که با مادام دوپمپادور ميرقصيدند در تملق و چاپلوسي از او با هم مسابقه گذاشته بودند و مادام دوپمپادور هم چنان  معرکه گرفته بود که گويي در دربار لوئي پانزدهم مييرقصد و معشوقه ي پادشاه معروف فرانسه است.

حتي چند نفري هم که با من رقصيدند چشمشان به مادام دوپمپادور بود و نميدانستند که با ملکه ميرقصند! در عمرم هرگز اين قدر تفريح نکرده بودم.

اما در ميانه مجلس با يک بي احتياطي لو رفتم!...

در گوشه اي تنها سيگاري روشن کردم و بر لب گذاشتم و چند ثانيه نگذشته بود که ناگهان قراگوزلوي جوان مرا شناخت و با صداي بلند گفت : 

-    ژاندارک را تماشا کنيد ! در دربار فقط عليا حضرت ملکه ثريا اين طور سيگار ميکشد..او ملکه است ...""

--------------------------------------------------------------------

پ.ن یک :  اينم از عيد فطر امسال ، مثل اينکه قرار نيست براي يه بار هم که شده حکومت و مراجع در تعيين روز فطر متحد بشن... يادمه دو يا سه سال پيش بعضي مراجع مثل آقاي صانعي که عيد اعلام کرده بودند مورد بي احترامي قرار گرفتند و برادران غيور لباس شخصي سيني هاي شربت جلوي بيت آقا رو زده بودند و  داغون کرده بودند و کلي شلوغ کاري... و اينم که از امسال ...
من نميفهمم رهبر مراجعو قبول نداره يا مراجع رهبرو !!! يعني فکر میکنن که اون یکی دروغ میگه ؟! استغفرالله !!!
در هر حال عيدتون مبارک، نماز و روزه ها و طاعاتو عباداتتون قبول .. چه عيد شما يکشنبه بوده چه مثه ما دوشنبه ... 

پ.ن دو : رفتن زیر اولین و  آخرین باران نسبتا تند تابستان و گوش دادن به این آهنگ حس خوب وصف ناشدنی ای برام به ارمغان آورد ...

آهای دنیا نگام کن

ببین عاشق ترینم

تو عاشق های دنیا

کلام آخرینم ....

....................

ديوونگيمو ؟ سادگيمو ؟ تنهايي هايي رو كه دلم نميخواد با هيچ كس قسمت كنم رو ؟!

برو و نخون .. برو و ناديده بگير اين پست رو .. اما بذار بنويسم ... بذار خالي بشم .. بذار گريه كنم... بذار اينجا خودم باشم.. با همه ي تنهايي هام ... با همه ي گناه هام...

زخمه ميزنم كه زخم نزنم ... حتي سيم هاي گيتار هم انگشت هامو همراهي نميكنن ...اما اينبار كوتاه نميام...با خون ميزنم... با تمام وجود و با گريه ميزنم و ميخونم  ...

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها رها رها من

ز من هر آن که او دور

چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک

از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی

به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته

در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

هوای گریه با من

-----------------------------------

اين پست رو بذار به حساب حال و هواي طوفاني امشب...

 آهاي تويي كه اومدي اينجا تا از حال و هواي من خبر بگيري ... خوبم .. بهتر از هميشه ...بيشتر از هميشه

فقط بذار به حساب خالي شدن بغض فروخورده اي كه بايد يك روز ميشكست و امشب اين بهانه بود...

ميدونم اين پست ديوانه وار ترين پست تاريخ وبلاگ نويسي است...اما چه آرومم كرد انگار..

-----------------------------------------------------

پ.ن 1: قبل از انتخابات بود كه حجاريان اومد قم... كاش نرفته بودم..كاش نديده بودمش..كاش باهاش صحبت نكرده بودم ...كاش دخترم خطابم نميكرد...كاش ازش فيلم نگرفته بودم تا مثل امروزي 1000 بار اون فيلم رو پخش نكنم و پا به پاي حرفاش گريه نكنم ...اعتراف كن اسطوره ي من...اعتراف كن ...من باور ميكنم كه تو هنوز هم ...

پ.ن2   :مرده شور اين كشورو ببرن با اين قانون وضع كردنشون !!

شوهر آینده ی من از سربازي معاف شد !! واقعا كه ! به جاي اينكه بگن مياييم اين امتيازو بتون ميديم كه بفروشين اين سهم و يا اينكه پولشو ميديم واسه جهيزيه دخترتون ميان شوهر منو معاف ميكنن ! به اون چه اصلا كه باباي من جانبازه و پسر نداره ! باباي من دخترشو بده ! جهازم بده ! سيسمونيم بده ! معافشم بكنه ؟! ببخشيدا اوشون كه ميخواد از در خونه ما بياد توو ميخواد چه غلطي بكنه اون وقت ؟! (حالا خداييش بچمون گناه داره بخواد سربازي بره ! D: )

نیمه شب از خواب میپری  /

تموم تنت عرق كرده  /

تختت سردتر از همیشه و تنت داغ و تب داره  /

روی تختت دست میكشی /

دنبال یه چیزی یا  شایدم یه كسی میگردی  /

هیچی نیست ...هیچ كسی هم نیست  /

سرفه میكنی ...بلند و بلند تر  /

میدونی كه كسی نیست كه از خواب بپره  /

روی تختت میشینی  /

انگشتاتو فرو میبری لای موهات  /

فقط صدای خس دار خودتو میشنوی /

نفس نمیكشی شاید یه صدای دیگه  /

مثه صدای نفسهای یكی دیگه به گوشت بخوره و آرومت كنه  /

ولی هیچ صدایی نیست /

سكوت توی گوشت سیلی میزنه  /

دلت بد جوری میگیره  /

میخوای با یه نفر حرف بزنی  /

لباتو از هم باز میكنی  /

همه حرفات توی بغض گلوت گیر میكنه  /

لباتو میذاری روی هم  /

دوباره روی تخت دراز میكشی /

سعی میكنی بخوابی  /

چشماتو روی هم فشار میدی ....... /

احساس میكنی یهو یه دست گرم پیشونیتو لمس میكنه  /

چشماتو باز میكنی .....باورت نمیشه .... اما خودشه  /

آره اون خودشه  /

با همون چشمای نگران ...با همون چشمای مرطوب .. /

میخوای لباتو از هم باز كنی اما اون دستشو میذاره روی لبات

-          تو باید استراحت كنی .خیلی تب داری

میخوای با تمام وجودت داد بزنی كه دلت واسش تنگ شده  /

نمیتونی ... نمیتونی  /

یه حوله خیس میذاره روی پیشونیت  /

عرقای سرد تنت رو خشك میكنه  /

یه لحاف گرم میكشه روت  /

آروم میشینه كنارت  /

تنشو به تنت میچسبونه

-          چقدر تو داغی ؟!!

دستشو میذاره روی سینت

-          سعی كن بخوابی

چشماتو می بندی /

از لای پلكای بسته ات قطره های گرم اشك میلغزه روی گونه هات  /

می ترسی همه اینا یه خواب باشه  /

با نوك انگشتای مهربونش قطره های اشكو از روی گونه هات پاك میكنه

-          تو داری گریه میكنی؟

میخوای لباتو باز كنی و داد بزنی ...آره .. گریه میكنم ...برای تو....برای بی رحمیت ...برای نبودنت....برای تنهاییم ... /

ولی نمیتونی /

طعم شیرین و دوست داشتنی لبای اونو روی لبات حس میكنی ..با تمام وجود! /

میترسی چشماتو وا كنی  /

ولی طاقت نمی آری  /

چشماتو باز میكنی  /

هیچی نیست !  /

هیچ كسی هم نیست ! /

دور تا دورت دیوار ...فضای تاریك اتاق ....یه تختخواب سرد و مبهم .....و سكوت ! /

فقط یه عطر آشنا به مشامت میرسه  /

شونه سمت چپت رو بو میكنی  /

عطر خودشه  /

آره اشتباه نكردی عطر خودشه

اما

اما هیچ اثری از اون نیست

و باز هم سكوت ...تنهایی...رخوت ...انتظار....

انتظار برای به حقیقت پیوستن

رویای شیرین شبانه !

----------------------------------------------------------

يكي از پست هاي حذف شده ي وبلاگم بود...

  چند وقتي بود كه دنبال بهونه بودم واسه شروع نوشتن و امروز اين بهونه پيدا شد ، بهونه اي كه همراه با يه عامل محرك واسه شروع نوشتن بود و اون هم شركت توي يه گردهمايي بود .

حضور براي اولين بار در جمع بچه هاي "انجمن نسيم انديشه" و "كنگره دانشجويان قمي و نقش وبلاگ نویسی در توسعه فرهنگی"  اين عامل محرك بود . درست برعكس اسمش كه يه كم قلمبه سلمبه ! است جمع خوبي بود و شايد به قول يكي از حضار معترض ! همه حرفي زده شد الا حرف مربوط به موضوع .

جالبي و شيريني اين گردهمايي براي من همون اول بود كه چشمم به بچه هاي ستاد افتاد ، واي كه چقدر دلم براشون تنگ شده بود كاش همشونو ميديدم ، بچه هايي كه ياد آور روزهاي پر اميد زندگي من هستن ، بچه هايي كه نه خودشون كه خاطره حضورم و حضورشون توي ستاد هيچ وقت از يادم نميره .

البته اينم بگم كه با ديدن آقاي فتحي به  شدتي شبيه به يك تسونامي! جا خوردم ! هميشه دوست داشتم ببينمشون ، چند ماهي هست كه يكي از پرو پا قرص ترين خواننده هاي وبلاگشونم و بسيار بسيار طرز تفكرشون رو ميپسندم ، خدا حفظشون كنه ..

امروز شايد كه ، نه،  حتما من كوچكترين عضو اين گرد همايي بودم و البته شايد هم يكي ار با تجربه ترين هاشون !! اما سكوت من به معني حرفي براي گفتن نداشتن نبود ، سكوت منو برده بود به ياد روزهاي وبلاگ نويسي ، به ياد روزهاي 200 تا كامنت ! به ياد بچه هايي كه تا پستي دير ميشد پدر مسنجر و ميل و كامنتو در مي آوردن ، ياد بچه هايي كه نديده دوستشون داشتم و دوستم داشتن ، ياد مصاحبه اي كه مجله X به عنوان وبلاگ نويس موفق نوجوان با من كرد و 2 صفحه از مجله شده بود عكس من و طعته و كنايه هاي دوست و فاميل وآشنا كه عكس دختر فلاني ... ، بماند ...

ياد اتفاقايي كه افتاد و باعث شد تا تمام كامنت هام و پاك كنم پست هامو يكي در ميون حذف كنم و خداحافظي كنم با دنياي نوشتن مجازي بازم جاي شكرش باقيه كه اين وبلاگو حذف نكردم ..اينم لطف خدا بوده حتما..

توي اين مدت طولاني كه نبودم خيلي بزرگ شدم ، خانوم شدم ، اجتماعي شدم يا خودموني تر بگم آدم شدم واسه خودم!!  انقدر كه تونستم يه دانشگاهو بپيچونم و كاري كنم كه رئيس دانشگاه دعوتم كنه به صرف چاي !!! و بگه كه از تعريفايي كه شنيده نديده ازم خوشش اومده ! لابد خوشش اومده كه حراستو به هيچي حساب نكردم خوشش اومده كه... بي  خيال ، نگم بهتره ! پس فردا بچه هاي مردم ياد ميگيرن گناهش ميوفته گردن ما !

خلاصه كه شيطنت هام زياد شده ! و خيلي وقتا كار دستم داده اما من بيدي نيستم كه به اين بادها بلرزم ! ثابت ميكنم ! هم به خودم ، هم به تو و هم به حراست دانشگاه !   و اين اثبات فقط اثبات حقه ، حق سبزي كه از من و تو گرفتند و حالا حتي طعنه هاي هاي بي دليلشان را هم نثارم ميكنند . خوشحالم كه من هم سهمي دارم ، از كشورم ، از خاكم ، از عشقم ، از نژادو اصل و نسب آريايي ام ،  و از سبز بودن ...

از اين به بعد همين جا مينويسم و ميگم چيزهايي رو كه تو اين مدت ديدمو شنيدمو نگفتم . چيزهايي كه تو هم بايد بدوني بايد بشنوي و بايد نظرتو بگي تا حساب كارم دستم باشه . بيشتر از همه چيز شايد از قم بگم . از اتفاقاتي كه توش مي افته ، از حرفايي كه پشت درهاي بسته اش زده ميشه و به خواست خدا همش به گوش من ميرسه و صد البته به خاطر حفظ جون ! احتمالا خيلي هاش هم فعلا ! نگفته ميمونه تا وقتش  ..  

 راستي تمام لينك هاي وبلاگ هم از نو شد ، يعني قبلي ها فرت ! و جديدها اپند شدند !